خطبه 227-دعائى از آن حضرت(روز دوازدهم)
یكى از دعاهاى امام (ع) خدایا! تو با دوستانت انس گیرنده تر، و برطرف كننده نیازهاى توكل كنندگانى، بر اسرار پنهانشان آگاه، و از آنچه در دل دارند آشنایى، و از دیدگاههاى آنان باخبر، و رازشان نزد تو آشكار، و دلهایشان در حسرت دیدار تو داغدار است، اگر تنهایى و غربت به وحشتشان اندازد یاد تو آرامشان مى كند، اگر مصیبتها بر آنان فرود آید، به تو پناه مى برند، و روى به درگاه تو دارند، زیرا مى دانند كه سررشته كارها به دست توست، و همه كارها از خواست تو نشات مى گیرد. خدایا! اگر براى خواستن درمانده شوم، یا راه پرسیدن را ندانم، تو مرا به اصلاح كارم راهنمایى فرما، و جانم را به آن چه مایه رستگارى من است هدایت كن، كه چنین كارى از راهنماییهاى تو به دور، و از كفایتهاى تو ناشناخته نیست. خدایا، مرا با بخشش خود بپذیر، و با عدل خویش رفتار مكن .